นิทานธรรมะ เรื่อง เหตุแห่งความพินาศ ข้อที่ 1 การนอนจนตะวันโด่ง

   ในสมัยพุทธกาล มีพราหมณ์คนหนึ่ง เกิดความสงสัยว่า พระพุทธเจ้าทรงสั่งสอนเฉพาะเรื่องคุณธรรม ความดีทั้งนั้น ก็คงจะทรงทราบแต่เรื่องความดีความเจริญเท่านั้น ไม่ทรงทราบถึงเรื่องความพินาศเสียหาย จึงเข้าไปกราบทูลถามว่า พระองค์ทรงทราบ เรื่องความพินาศเสียหายบ้างหรือไม่ พระพุทธองค์ตรัสตอบว่า พระองค์มิใช่ทรงทราบ แต่เรื่องความดีความเจริญอย่างเดียว แม้เรื่องความพินาศเสียหายก็ทรงทราบ ครั้นแล้วจึงตรัสบอก เหตุแห่งความพินาศเสียหาย รวม 6 ประการ และทรงย้ำว่า ถ้าใครประพฤติเหตุทั้ง 6 ประการนี้ จะต้องพบกับ ความพินาศอย่างแน่นอน
       เหตุแห่งความพินาศ 6 ประการ คือ
       1. การนอนจนตะวันโด่ง

ข้อคิดธรรมะ เรื่อง หันหน้าเข้าวัด

    มีเรื่องเล่า ในวงสนทนาวงหนึ่ง มีการปรารภเป็นเชิงถามขึ้นว่า ขณะที่คริสต์ศาสนิกชน ต้องเข้าโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ อิสลามิกชน ต้องเข้ามัสยิด ทุกวันศุกร์ และพุทธศาสนิกชนล่ะ ต้องเข้าวัด ในวันไหน ปรากฏว่า วงสนทนาเงียบกริบ นึกหาคำตอบไม่ได้ ครั้นจะตอบว่า เข้าวัดวันพระก็ไม่ชัดเจนนัก เพราะเห็นกันอยู่ว่าทุกวันนี้ พุทธศาสนิกชน ส่วนใหญ่ มิได้ให้ความสำคัญแก่วันพระเท่าไรนัก
       พุทธศาสนิกชน มีอยู่หลายประเภทด้วยกัน คือ เฮโลพุทธ บรรพบุรุษพาถือ มีชื่อในสำมะโนครัว เจ้าตัวศรัทธา และ ว่าแต่ปาก ประเภทเจ้าตัวศรัทธา ถือว่าเป็นกำลังสำคัญ มักมีน้อยกว่าประเภทอื่น เมื่อเป็นเช่นนี้ พฤติกรรมต่างๆ ของผู้ที่ได้ชื่อว่า ป็นพุทธศาสนิกชน จึงมักออกมาใน ลักษณะที่ว่า "วัดไม่ค่อยเข้า เหล้าไม่ค่อยขาด บาตรไม่ค่อยใส่ พนันไพ่ไม่ค่อยละ ซ้ำยังเอาหัวพระเป็นปฏิทิน" คือ จะรู้ว่าวันไหนเป็นวันโกนวันพระ ก็ต่อเมื่อเห็นศีรษะพระ ที่เพิ่งโกนใหม่ๆ นั่นแหละ