นิทานธรรมะ เรื่อง ต้นไทรกับต้นอ้อ

นิทานธรรมะ เรื่อง ต้นไทรกับต้นอ้อ นิทานธรรมะมีคติสอนใจ ประจำวันที่ ๔ กันยายน ๒๕๕๘ ... มีนิทานเล่าว่า ต้นไทรใหญ่ต้นหนึ่งเกิดอยู่ริมแม่น้ำ คืนวันหนึ่ง ฝนตกหนักและพายุพัดอย่างแรง ทำให้ต้นไทรนั้นไม่สามารถต้านได้ จึงหักโค่นลงลอยมาติดตลิ่งใกล้กับต้นอ้อ ส่วนต้นอ้อยังคงยืนต้นเป็นปกติ วันรุ่งขึ้น ต้นไทรเห็นต้นอ้อเป็นปกติดีจึงถามว่า เมื่อคืนนี้ ฝนตกหนักพายุพัดแรงทำให้เราหักโค่นลง ส่วนพวกท่านซึ่งเป็นเพียงต้นไม้เล็ก ๆ แม้จะเทียบกับกิ่งก้านของเราก็ยังไม่ได้ เหตุไฉนจึงยังอยู่เป็นปกติดี หรือว่าพายุไม่ได้พัดมาถึงที่นี่ ต้นอ้อจึงตอบว่า พายุพัดมาถึงที่นี่เหมือนกัน แต่พวกเราเป็นต้นไม้อ่อน เมื่อลมพัดแรงมา เราก็เอนลู่ไปตามลม ปล่อยให้ลมพัดผ่านเราไปเสีย เราจึงไม่หักโค่น ต้นไทรได้ฟังดังนั้นก็นึกว่า ถึงเราเป็นต้นไม้ใหญ่ แต่ไม่รู้จักโอนอ่อนผ่อนตามแรงลม ตั้งหน้าต้านอยู่อย่างเดียว ลมมีแรงมากกว่าจึงพัดเอาเราโค่นล้มได้ ส่วนต้นอ้อเหล่านี้ถึงเป็นต้นไม้เล็ก ๆ แต่ก็รู้จักโอนอ่อนผ่อนตาม จึงไม่หักโค่นเหมือนต้นไม้ใหญ่เช่นเรา

นิทานธรรมะ เรื่อง วจีประสาน (การพูดเพื่อประสานความเข้าใจ ประสานความสามัคคี)

นิทานธรรมะสั้นๆ ประจำวันที่ ๒ กันยายน ๒๕๕๘ เรื่อง วจีประสาน ...
             ในครั้งพุทธกาล หลังการถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ บรรดาผู้นำแคว้นต่าง ๆ ในประเทศอินเดียยุคนั้นถึงขั้นยกกำลังเข้าประจันหน้ากันเพื่อจะทำสงครามแย่งชิงพระบรมสารีริกธาตุ เพราะเจ้าผู้ครองกรุงกุสินารา ซึ่งเป็นสถานที่ถวายพระเพลิงไม่ยอมแบ่งพระบรมสารีริกธาตุให้แคว้นอื่น ครั้งนั้น พราหมณ์ชื่อโทณะ ได้กล่าววจีประสานขึ้นต่อหน้าผู้แทนแคว้นเหล่านั้นใจความว่า "ท่านผู้เจริญทั้งหลาย พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เป็นที่พึ่งแห่งเราทั้งหลาย พระองค์เป็นขันติวาท ทรงยกย่องความอดทนอดกลั้นว่าเป็นตบะอย่างยอด การที่พวกเราจะปรารภพระบรมสารีริกธาตุของพระองค์เป็นเหตุ แล้วประหัตประหารกันเสียเองหาควรไม่ ข้าแต่ท่านผู้เจริญ เราทั้งปวงจงพรักพร้อมกันแบ่งพระบรมสารีริกธาตุออกเป็น ๘ ส่วน ให้เสมอกันทุกพระนคร พระสถูปบรรจุพระบรมสารีริกธาตุจะได้แพร่หลายไปทั่วทุกทิศ สถิตเป็นประโยชน์สุขแก่มหาชนส่วนใหญ่ สมดังพุทธจริยาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้นเถิด ด้วยวาทะแห่งโทณพราหมณ์ทำให้แคว้นต่าง ๆ ยอมหันหน้ามาเจรจากัน ยินยอมแบ่งพระบรมสารีริกธาตุด้วยความความเต็มใจ ยุติเหตุแห่งไฟสงครามได้อย่างเด็ดขาด